“บทบาทภาคประชาสังคมกับการต่อต้านคอรัปชัน”

 “บทบาทภาคประชาสังคมกับการต่อต้านคอรัปชัน” ภายใต้โครงการวิจัย “คู่มือประชาชนรู้ทันคอร์รัปชัน” วงเสวนาสะท้อนปัญหาคอร์รัปชั่นเหมือนมะเร็งร้ายเกาะกินสังคมไทย รัฐบาลไม่สนใจแก้ปัญหาจริงจัง แนะภาคประชาสังคม-สื่อมวลชน เป็นทางออกที่จะช่วยแก้ปัญหาทุจริตคอร์รัปชั่นได้ในระยะยาว

ศาสตราจารย์ นพ.สุทธิพันธ์ จิตพิมลมาศ ผู้อำนวยการสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.) กล่าวเปิดการเสวนาสาธารณะเรื่อง “บทบาทภาคประชาสังคมกับการต่อต้านคอรัปชั่น” ภายใต้โครงการวิจัย “คู่มือประชาชนรู้ทันคอร์รัปชั่น” จัดขึ้นโดยสถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย (ทีดีอาร์ไอ) ร่วมกับสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.) โดยระบุว่า คอร์รัปชั่นเป็นปัญหาหลักและเรื้อรังของสังคมไทยทำให้เกิดความสูญเสียทางเศรษฐกิจ การเงินหรืองบประมาณเป็นจำนวนมาก และที่สำคัญคือสูญเสียโอกาสของประเทศเพราะการที่ประเทศไทยมีคอร์รัปชั่นทำให้รัฐบาลและประชาชน รวมถึงองค์กรอื่น ๆ ขาดความไว้วางใจ โดยเฉพาะแผนการลงทุนในโครงการที่จำเป็นเร่งด่วนต้องหยุดชะงักหรือไม่เกิดขึ้น อีกทั้งประเทศที่มีปัญหาคอร์รัปชั่นมากยังสะท้อนถึงความด้อยพัฒนาด้านเศรษฐกิจ การเมือง สังคม ซึ่งเป็นอุปสรรคสำคัญในการพัฒนาและแข่งขันกับประเทศอื่นด้วย

หากคอร์รัปชั่นเปรียบเสมือนมะเร็งร้ายของประเทศในฐานะที่ตนเป็นแพทย์ มะเร็งถือว่าเป็นโรคร้ายที่คนส่วนใหญ่เมื่อเป็นแล้วมักไม่รู้ตัว และเมื่อรู้ตัวอีกทีมะเร็งก็กลืนกินอวัยวะภายในหมดแล้ว ขณะที่โรคดังกล่าวมีค่ารักษาที่แพงมากทำให้สูญเสียคุณภาพชีวิต และหากคอร์รัปชั่นคือมะเร็ง ประเทศไทยกำลังจะตายเพราะมะเร็ง ทางแก้ปัญหาที่ดีที่สุดในมุมมองของแพทย์ คือการป้องกันและหากสามารถตรวจได้ตั้งแต่ในระยะเริ่มต้น ก็จะสามารถแก้ปัญหาคอร์รัปชั่นได้ ซึ่งแนวทางที่โครงการวิจัยนี้นำเสนอคือ การดึงภาคประชาสังคมเข้ามาช่วยในการป้องกัน ปราบปราม แก้ไขปัญหาคอร์รัปชั่นในระยะยาวได้

ทั้งนี้ องค์กรเพื่อความโปร่งใสระหว่างประเทศ (Transparency International) เปิดเผยถึงดัชนีปลอดคอร์รัปชั่น ในปี 2555 โดยจัดให้ไทยอยู่ในลำดับที่ 88 จาก 177 ประเทศ ลดลงจากลำดับที่ 80 ในปี 2553-2554 และลดต่ำลงจากเมื่อ 5 ปีก่อนหน้านี้ด้วย ซึ่งจากข้อมูลดังกล่าวแสดงให้เห็นว่าประเทศไทยคอร์รัปชั่นมากขึ้น ขณะที่ช่วงคะแนนดัชนีการรับรู้เรื่องคอร์รัปชั่น (CPI) ของประเทศไทยอยู่ระหว่าง 3.2-3.5 จากคะแนนเต็ม 10 ซึ่งเชื่อว่าเป็นข้อมูลที่ต่ำจากความเป็นจริงค่อนข้างมาก เนื่องจากธุรกรรมการคอร์รัปชั่นเป็นเรื่องปกปิด เป็นความลับมีลักษณะเฉพาะตัวของแต่ละสังคมและมีลักษณะที่สลับซับซ้อนมากขึ้นเรื่อยๆ จนเป็นเรื่องที่สื่อมวลชน หรือองค์กรตรวจสอบยากที่จะเข้าถึงความจริงได้ทั้งหมด

ด้าน นายภาส ภาสสัทธา รองเลขาธิการคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (ป.ป.ช.) กล่าวว่า ปัญหาคอร์รัปชั่นเป็นปัญหาที่เรื้อรังมานาน สาเหตุที่ทำให้การปราบปรามคอร์รัปชั่นไม่ได้ผล เนื่องจากหาก ป.ป.ช.และสำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตในภาครัฐ (ป.ป.ท.) ชี้มูลจะต้องส่งเรื่องให้หน่วยงานต้นสังกัดตรวจสอบอีกครั้ง ทำให้เกิดความล่าช้า ขณะที่ในแง่ของข้อกฎหมายที่ถูกออกแบบมาทำให้ไม่ค่อยเอื้อต่อการปฏิบัติหน้าที่ ซึ่งสวนทางกับงานปราบปรามทุจริตที่มีจำนวนมาก การทำงานภาคประชาสังคมของป.ป.ช.มีเครือข่ายกว่า 2 แสนคนในลักษณะของการให้องค์ความรู้ และมีแกนนำเครือข่าย ป.ป.ช.ภาคประชาชน อำเภอละ 2 คน กระจายทั่วประเทศประมาณ 1,800 คน ซึ่งในปี 2553 ได้มีการจัดตั้งฐานข้อมูลขึ้นมาอีกชุด เพื่อรวบรวมปัญหาการทุจริตคอร์รัปชั่นในพื้นที่ของตัวเองสู่สาธารณะ ซึ่งในหลายจังหวัดมีการขับเคลื่อนอย่างเป็นรูปธรรม ขณะเดียวกันในการทำงานของ ป.ป.ช.พยายามสนับสนุนในกลไกการศึกษาที่จะทำให้เด็กและเยาวชนเห็นว่าคอร์รัปชั่นเป็นอาชญากรรมที่ร้ายแรงไม่แพ้ปัญหายาเสพติด

อย่างไรก็ตาม การต่อต้านการทุจริตของภาคประชาสังคมทำได้ลำบากเนื่องจากคนที่เข้ามาทำงานมักสวมหมวกหลายใบ หรือมาจากคนที่ทำงานร่วมกับเครือข่ายภาครัฐอยู่แล้ว ทำให้จำกัดบทบาทและศักยภาพของคนที่เข้ามาทำงาน ส่งผลให้การสานต่องานไม่ต่อเนื่องและเกิดความไม่ยั่งยืนในเครือข่าย เสนอแนะให้เพิ่มบทบาทภาคประชาสังคมด้วยการทำงานที่ไม่ยึดติดกับหน่วยงานภาครัฐ รวมถึงมีมาตรการคุ้มครองผู้ให้ข้อมูลหรือชี้เบาะแสการทุจริตคอร์รัปชั่น และการสนับสนุนงบประมาณที่ใช้ในการทำงานด้วย

รองเลขาธิการ ป.ป.ช. กล่าวด้วยว่า การจะเปลี่ยนทัศนคติของคนในสังคมที่ว่า “โกงกินได้ไม่เป็นไร ขอให้มีผลงาน” เป็นงานยากและใช้เวลานาน แต่หากเสริมบทบาทภาคประชาสังคมให้ชัดเจนและมีเครือข่ายจะสามารถโน้มน้าวจิตใจคนไทยให้เปลี่ยนแปลงได้ สังคมไทยยังมีจิตใจที่อยากจะต่อสู้ อยากมีทิศทางในการที่จะร่วมมือกันต่อต้านการทุจริต และเชื่อมั่นว่าในอนาคตเราจะเห็นกลุ่มภาคประชาสังคมหรือภาคส่วนต่าง ๆ มีบทบาทในการต่อต้านคอร์รัปชั่นมากขึ้น

พ.ต.อ.ดุษฎี อารยวุฒิ รองปลัดกระทรวงยุติธรรม กล่าวว่า ข้าราชการไทย ที่ทำงานดีไม่ข้องเกี่ยวกับคอร์รัปชั่นยังมีอยู่มาก และเต็มใจในการปราบปรามคอร์รัปชั่น แม้บางครั้งอาจทำงานได้ไม่เต็มที่จากปัญหาเชิงโครงสร้าง ทำงานพอจะเห็นผลก็มักถูกย้าย สมัยตนดำรงตำแหน่งเลขาธิการ ป.ป.ท. ตั้งเป้าหมายการทำงาน 3 เรื่องหลัก คือ การทุจริตภาษีศุลกากร ทุจริตงบประมาณ ทุจริตทรัพยากรธรรมชาติ เพราะคนที่จะทุจริตมีแผนล่วงหน้ามาแล้วว่าจะทุจริตจากอะไร การทุจริตคอร์รัปชั่นไม่สามารถเกิดขึ้นเองได้ ส่วนใหญ่จะมีข้าราชการที่มีส่วนรู้เห็นเข้าไปร่วมมือ ทุกครั้งทุกคดีที่เข้าไปตรวจสอบจะพบว่ามีข้าราชการไม่ว่าระดับล่างหรือระดับสูงเข้าไปเกี่ยวข้องทั้งสิ้น คดีเหล่านี้เป็นคดีที่ทุจริตต่อหน้าที่ เป็นมูลฐานความผิดของคดีฟอกเงิน จะต้องมีโทษจำ ถูกตรวจสอบทรัพย์สิน และยึดทรัพย์ แต่ที่ผ่านกฎหมายยังอ่อน และผู้มีอำนาจไม่สั่งการหรือยังไม่มีการดำเนินการอย่างถอนรากถอนโคน

ข้อเสนอ ต้องทำให้เห็นว่าเมื่อภาคประชาสังคมตรวจสอบเจอการทุจริตแล้วส่งขึ้นมาให้ผู้มีอำนาจ/ผู้บริหารประเทศทราบ ผู้มีอำนาจก็ต้องเรียกผู้บริหารหน่วยราชการนั้น ๆ มาแสดงวิสัยทัศน์ว่าจะแก้ไขอย่างไรและประกาศให้สังคมได้รู้เลยว่าตอนนี้ กระทรวง ทบวง กรมนี้กำลังแก้ไขอยู่และมีเวลากำหนดว่าจะทำให้เสร็จเมื่อไหร่ เช่น ภายใน 3 เดือน 6 เดือน ถ้าเงื่อนเวลาหมดไปยังทำไม่ได้ก็ต้องเปลี่ยนผู้บริหาร ดีกว่าว่าพอมีเรื่องทุจริตพอแจ้งขึ้นไปก็ให้ต้นสังกัดตรวจสอบ ซึ่งมักกลายเป็นว่าคนที่เปิดเผยข้อมูลการทุจริตจะถูกตรวจสอบเสียเอง ว่าเอาข้อมูลมาเปิดเผยและถูกเอาผิดทางวินัย ทางคดีอาญา ซึ่งมีตัวอย่างมาแล้วหลายคดี

ยกตัวอย่าง แค่อาชีพชาวนาอาชีพเดียว หากนักการเมือง ข้าราชการบางคนและนักวิชาการบางส่วนที่ไม่เคารพอุดมการณ์ของตัวเองมาร่วมมือกัน เขาจะเห็นจุดอ่อนและพบว่ามีช่องทางหาผลประโยชน์ได้มากมาย ไม่ว่าจะภัยแล้ง อุทกภัย งบเยียวยา การจัดหาปุ๋ย ยาฆ่าแมลง ไปจนถึงราคาพืชผล เกิดการทุจริตเชิงนโยบาย ที่ชาวนาก็ต้องตกอยู่ในวงจรนี้มาตลอด ถ้าภาคประชาสังคมรู้ทันคอร์รัปชั่นแล้วลงไปจี้จุดก่อน ก็จะเป็นการป้องกันที่ดีกว่าเอาคนผิดมาเข้าคุกทีหลังซึ่งใช้เวลานานมาก

“ไม่ว่าคอร์รัปชั่นจะอยู่กับประเทศไทยมานานแค่ไหน แต่ถึงเวลาแล้วที่จะต้องร่วมมือกัน ยังมีข้าราชการที่ดีอีกมากพร้อมจะทำงานต่อต้านการคอร์รัปชั่น อะไรก็ตามภาคประชาสังคมตรวจสอบพบขอให้แจ้งไปที่ ป.ป.ช.หรือ ป.ป.ท. เพื่อแจ้งไปที่ผู้บริหารผู้มีหน้าที่รับผิดชอบเข้าไปจัดการโดยเร็ว ถ้าภาคประชาสังคมแข็งแรงพอผู้บริหารประเทศยอมรับฟัง”

ขณะที่นายประสงค์ เลิศรัตนวิสุทธิ์ กรรมการปฎิรูปกฎหมาย กล่าวว่า หากต้องการให้ภาคประชาสังคมเข้ามาช่วยต่อต้านคอร์รัปชั่น กระบวนการยุติธรรมต้องสร้างศรัทธาให้กับสังคมก่อน ซึ่งค่อนข้างเป็นปัญหามากเนื่องจากไม่สามารถตอบสนองศรัทธาของภาคประชาสังคมได้ เพราะการดำเนินคดีเพื่อลงโทษผู้กระทำผิดหรือทุจริตใช้เวลานาน เช่นเดียวกับการไต่สวนคดีอาญาต้องมีหลักฐานที่สมบูรณ์ ส่งผลให้หลายฝ่ายคิดว่าการรณรงค์การป้องกันการคอร์รัปชั่นน่าจะทำได้ดีกว่า ทั้งที่การป้องกันที่ดีที่สุดคือ กระบวนการตัดสินคดีและลงโทษผู้กระทำผิดของกระบวนการยุติธรรมที่มีประสิทธิภาพ ซึ่งจะเป็นการช่วยลดการทุจริตได้ดีที่สุด ในส่วนของสื่อมวลชนในภาพรวมต้องสร้างนักข่าวที่มีศักยภาพและคุณภาพ ทำงานโดยไม่อยู่ภายใต้การครอบงำของทุนและรัฐและที่สำคัญต้องมีนักวิชาการหลากหลายสาขาเข้ามาร่วมทำงานเพื่อแปลงข้อมูลยากๆให้ง่ายและเข้าถึงประชาชนมากที่สุด และสิ่งที่จะช่วยได้มากคือภาครัฐควรจัดให้มีการเปิดเผยข้อมูลข่าวสารแก่สาธารณะอย่างเป็นระบบและโปร่งใส

ดร.มานะ นิมิตรมงคล ผู้อำนวยการองค์กรต่อต้านคอร์รัปชั่น เชื่อว่า ภาคประชาสังคมเสียงดังและมีพลังมากพอที่จะร่วมต่อต้านการคอร์รัปชั่น แม้บางครั้งการเคลื่อนไหวจะมีอุปสรรคจากภาครัฐและนักการเมืองที่ไม่ไว้วางใจและขัดขวาง แต่การต่อสู้กับคอร์รัปชั่นเป็นการต่อสู้ระยะยาว ปัจจุบันองค์กรต่อต้านคอร์รัปชั่นวางยุทธศาสตร์เคลื่อนไหว 5 กลุ่มคือ กลุ่มนักการเมือง กลุ่มข้าราชการ ภาคประชาชน ภาคนักธุรกิจและภาคสถาบัน บทเรียนจากการเคลื่อนไหวขององค์กรต่อต้านคอร์รัปชั่นในช่วง 2 ปี มีทั้งที่สำเร็จและไม่สำเร็จ ทำให้รู้ว่า ถ้าไม่มี political view ไม่มีอำนาจสั่งการระดับสูง การต่อสู้กับคอร์รัปชั่นเรื่องสำคัญ ๆ จะทำไม่ได้ และจะไม่เกิดความพยายามที่แท้จริงเลยถ้าพวกเราเสียงดังไม่พอ ซึ่งพลังของภาคประชาสังคม คืออำนาจและพลังที่แท้จริงในการต่อต้านคอร์รัปชั่น

ในการต่อสู้กับคอร์รัปชั่น พฤติกรรมที่เห็นเป็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็ง ฉะนั้นการเคลื่อนไหวต่อต้านคอร์รัปชั่น ต้องดูว่าสิ่งที่ทำไปส่งผลหรือแรงกระเพื่อมอย่างไรบ้าง เป็นการต่อสู้ระยะยาวเพื่ออนาคตของลูกหลาน คอร์รัปชั่นไม่สามารถแก้ให้หมดไปได้ เพียงแต่เราต้องหาทางควบคุมให้มันน้อยที่สุดได้ สำหรับบทบาทภาคประชาสังคม การทำงานของภาคประชาสังคมจะไปได้ดีนั้น เราต้องพยายามเปิดให้ภาคประชาสังคมเห็นว่าการต่อสู้ต่อต้านคอร์รัปชั่นนั้นเกี่ยวข้องกับเขาอย่างไร สร้างบทเรียนการมีส่วนร่วมในการต่อต้านคอร์รัปชั่น เปิดพื้นที่ในการแสดงออกร่วมกัน ปัจจัยที่จะทำให้เกิดขึ้นได้ คือการให้ความสำคัญของเสรีภาพของข่าวสารและบทบาทของสื่อ รวมทั้งสร้างกลไกกฎหมายและการบังคับใช้ให้มีประสิทธิภาพขึ้นมาเรื่อย ๆ และปัจจุบันพบว่านักธุรกิจถึง 95% ที่พร้อมจะให้ความร่วมมือต่อต้านคอร์รัปชั่น

ดร.กนกกาญจน์ อนุแก่นทราย ผู้อำนวยการศูนย์สาธารณประโยชน์และประชาสังคม สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ กล่าวว่า สถานการณ์คอรัปชั่นในประเทศไทยยังทรงตัว หากมองในแง่เปรียบเทียบกับเพื่อนบ้านอย่างเกาหลีใต้และมาเลเซีย จากประสบการณ์ในต่างประเทศ เกาหลีใต้กับสิงคโปร์ ถือเป็นประเทศที่ได้อันดับดัชนีชี้วัดภาพลักษณ์คอร์รัปชั่นดีทั้งคู่ เกาหลีใต้มีความเจ็บปวดทางประวัติศาสตร์มายาวนาน คนเกาหลีใต้พบว่า ผู้นำมาแล้วก็ไป แต่พลังประชาชนจะอยู่อย่างยั่งยืน เราจึงเห็นพลังประชาชนเกาหลีใต้ตื่นตัวเรื่องการต่อสู้คอร์รัปชั่น และมีกฎหมายสั่งให้ทำได้ ขณะที่กรณีสิงคโปร์ ขึ้นอยู่กับผู้นำ ถ้าผู้นำไม่เอาด้วยก็ทำไม่ได้ คนสิงคโปร์ไม่ทำผิดเลย คอร์รัปชั่นไม่มีเลย (หรือมีก็ไม่ทราบ)

ภาคประชาสังคมมีความหลากหลายมาก การทำงานขึ้นอยู่กับเงื่อนไขว่าอยู่ในบริบทหรือสภาพแวดล้อมแบบใด แต่อย่างไรก็ตามการมีภาคประชาสังคมก็ยังดีกว่าไม่มี การทำงานในแง่ประชาสังคมไม่ได้หมายความว่าจะตามจับอย่างเดียว แต่มีจุดหมายร่วมกันในแง่การต่อต้านการคอร์รัปชั่น ในรัฐที่เข้มแข็ง องค์กรภาคประชาสังคมอาจอ่อนแอ อย่างในสิงคโปร์ หรือในรัฐที่อ่อนแอ ภาคประชาสังคมกลับเป็นความหวังเป็นทางออกของสังคม

“เวลาพูดถึงทุจริตคอร์รัปชั่นมักคิดว่าเป็นปัญหาการจัดการ แต่เราจะไม่ได้เกลียดมันจริง ๆ ต้องทำให้การต่อต้านคอร์รัปชั่นเป็นความรู้สึกจากใจ กระบวนการที่ทำได้คือการเปิดพื้นที่ให้เขาเข้ามามีบทบาทมากขึ้น ตัวชี้วัดที่ทำให้ภาคประชาสังคมทำงานได้ดี คือ 1.สังคมมีพื้นฐานเรื่องความซื่อสัตย์สุจริต 2.ความเชื่อในความสัมพันธ์แนวราบ-แนวดิ่ง 3.การสร้างเครือข่าย 4.การมีส่วนร่วมอย่างสม่ำเสมอ”

อย่างไรก็ตาม นายอิสร์กุล อุณหเกตุ นักวิจัยทีดีอาร์ไอ กล่าวสรุปในวงเสวนาว่า ภาพรวมทั้งหมดที่นักวิชาการแต่ละคนกล่าวมาเป็นเสียงสะท้อนให้เห็นว่า การเคลื่อนไหวภาคประชาสังคมยังมีอุปสรรคหลายอย่าง บางอย่างมีการต่อยอด และบางอย่างกลับหยุดชะงัก ทั้งนี้ ประเทศไทยควรนำวิธีการปฏิบัติขององค์กรเพื่อความโปร่งใสนานาชาติในการปราบปรามคอร์รัปชั่น มาปรับให้เข้ากับบริบทของกฎหมายไทย และทุกคนเห็นด้วยเป็นเสียงเดียวกันว่า ตัวแปรสำคัญของการทุจริตคอรัปชั่นส่วนหนึ่งมาจากการไม่มีคุณธรรม และการใช้อำนาจอย่างไม่เป็นธรรม ซึ่งปัจจัยสำคัญที่จะทำให้สามารถรับมือกับปัญหาคอร์รัปชั่นได้ดีที่สุดคือ พลังของภาคประชาสังคมที่จะต้องมีส่วนร่วมในการจับตาสอดส่องการทำงานของภาครัฐและมีหน่วยงานของรัฐ ขณะที่สื่อมวลชนเองควรมีจรรยาบรรณในการทำหน้าที่ตรวจสอบและให้ข้อมูลข่าวสารแก่สาธารณชน ซึ่งเชื่อว่าสิ่งเหล่านี้จะทำให้คอร์รัปชั่นหมดไปจากสังคมไทยได้

ตีพิมพ์ครั้งแรก: เว็บไซต์ประชาชาติธุรกิจออนไลน์ วันที่ 15 สิงหาคม 2556 ในชื่อ ทีดีอาร์ไอ ชี้ พลัง “ภาคประชาสังคม-สื่อมวลชน” ลดโกงได้ 

ที่มา tdri.or.th

หนังสือ “จุดคานงัด” ประเทศไทยเพื่อฝ่าวิกฤตการณ์สังคม เศรษฐกิจ การเมือง ที่ซับซ้อน

http://issuu.com/adamy01/docs/___________________________________

ที่มา tdri.or.th

แถลงการณ์ สหพันธ์นิสิตนักศึกษา นักเรียน และเยาวชนจังหวัดชายแดนภาคใต้ (PERMAS) เรื่อง วันสันติภาพโลก วันปฏิญญาเยาวชนปาตานีเคลื่อนไหวเพื่อสันติภาพของประชาชน

     

เนื่องด้วยวันที่ 21 กันยายน สหประชาชาติได้กำหนดให้เป็นวันสันติภาพโลก ทางสหพันธ์นักเรียน นิสิตนักศึกษาและเยาวชนปาตานี (PERMAS) เห็นว่าเป็นโอกาสที่ดีสำหรับการเรียกร้องทุกภาคส่วนโดยเฉพาะทางคู่ขัดแย้งหลักซึ่งขณะนี้สถานะทั้งสองได้ยกระดับเป็นคู่เจรจาอย่างเป็นทางการนับจากได้มีการพูดคุยสันติภาพเกิดขึ้นโดยมีมาเลเซียเป็นผู้อำนวยความสะดวก นั่นคือ ระหว่างราชอาณาจักรไทยกับ Barisan Rivolusi National Patani (BRN) เพื่อจริงจังและจริงใจต่อวาระสันติภาพของประชาชน

     อนึ่งเพื่อเป็นทางเลือกสู่สันติภาพที่ไม่ผูกขาดกับวาระของคู่เจรจาและของผู้ไกล่เกลี่ยเท่านั้น ทาง PERMAS ขอเสนอให้ทั้งราชอาณาจักรไทยและ BRN ร่วมกันสร้างบรรยากาศพื้นที่สันติภาพ (Peace zone) อย่างแท้จริง ด้วยการที่ทางราชอาณาจักรไทยยอมถอนทหารออกจากพื้นที่ ยอมรับการต่อสู้ทางการเมืองของประชาชนที่คิดเห็นต่าง และ BRN จะต้องต่อสู้ทางการเมืองแทนการทหารเช่นกัน แล้วให้คนกลางที่มีสถานะความเป็นรัฐซึ่งเป็นที่ยอมรับของโลกประชาธิปไตยเป็นผู้จัดทำการประชามติ (Referendum) ถามประชาชนว่าสันติภาพแบบไหนที่ประชาชนปาตานีต้องการ ตามหลักสิทธิเสรีภาพสหประชาชาติ ต่อการกำหนดชะตากรรมตนเองของชนชาติที่สูญเสียอำนาจอธิปไตย Right to self Determination (RSD)

     นับจากวันนี้เป็นต้นไป ทาง PERMAS ขอปฏิญาณตนและขอประกาศจุดยืนว่า ตราบใดที่ทางราชอาณาจักรไทยและ BRN ดำเนินการกระบวนการพูดคุยสันติภาพที่ไม่ตอบโจทย์ความต้องการอย่างแท้จริงของประชาชนปาตานี ทาง PERMAS และเยาวชนปาตานีทุกคนจะยืนเคียงข้างประชาชนเพื่อจะต่อสู้เคลื่อนไหวทางการเมือง จนกว่าสันติภาพตามความหมายที่ประชาชนปาตานีต้องการจะเกิดขึ้น

ด้วยจิตรักสันติภาพ

สหพันธ์นักเรียน นิสิตนักศึกษาและเยาวชนปาตานี

ที่มา prachatai

หนังสือ ความหมายของลาอิลาฮะลอิลลัลอฮฺ1

http://issuu.com/adamy01/docs/name7ef804

ประวัติศาสตร์ปัตตานีดารุสสลาม

ประวัติศาสตร์ปัตตานีดารุสสลาม

โดย...อาลี เสือสมิง

คำว่า  “ปัตตานี ดารุสสลาม”  (فطانىدارالسلام)   ซึ่งมีความหมายว่า  “ปัตตานี  นครรัฐแห่งสันติภาพ”  ได้ถูกเรียกขานภายหลังการเข้ารับอิสลามของสุลต่าน  อิสมาอีล  ชาห์  ซิลลุลลอฮฺ  ฟิลอาลัม  (เดิมคือ  พญา ตู  นักปา  อินทิรา  มหาวังสา)  ในราวปีค.ศ.1457  (Cheman 1990 p.34)  โดยมีชีค  ซาอีด  ซึ่งเป็นผู้นำศาสนาอิสลามเข้าสู่ราชสำนักของปัตตานีเป็นผู้ตั้งชื่อ  (อารีฟีน บินจิและคณะ ;  “ประวัติศาสตร์และการเมืองในโลกมลายู”  (2550)  หน้า  63)  ในชั้นหลังมีการเรียกดินแดนปัตตานีว่า  “ปัตตานี  ดารุ้ลมะอาริฟ”  หมายถึง  “ปัตตานี  นครรัฐแห่งสรรพวิทยา”  อีกเช่นกัน

ประวัติศาสตร์  “ปัตตานี  ดารุสสลาม”  ถือเป็นบทเรียนอันทรงคุณค่าสำหรับชาวมุสลิมเชื้อสายมลายูเป็นการเฉพาะและถือเป็นส่วนหนึ่งจากประวัติศาสตร์ของชาติสำหรับพลเมืองของประเทศโดยรวม  ในช่วงหลัง ๆ มานี้มีการรวบรวมและวิเคราะห์ประวัติศาสตร์ของปัตตานี  ดารุสสลามกันอย่างคึกคักโดยเฉพาะในแวดวงนักวิชาการผู้สันทัดกรณีและผู้เกี่ยวข้องกับปัญหาสถานการณ์ใน  3  จังหวัดชายแดนภาคใต้  ในบทความนี้จะมุ่งวิเคราะห์และตั้งข้อสังเกตต่อข้อเท็จจริงของประวัติศาสตร์ปัตตานีดารุสสลามในเชิงรัฐศาสตร์และนิติศาสตร์อิสลามเป็นหลัก

เนื่องจากมีการนำเอาเหตุการณ์ในอดีตซึ่งโดยมากจะเกี่ยวพันกับสงครามประเพณีระหว่างสยาม-ปัตตานีมาอ้างเพื่อปลุกระดมผู้คนในท้องที่ให้เกิดความรู้สึกร่วมในการฟื้นฟูปัตตานีดารุสสลามในฐานะรัฐเอกราชที่เคยรุ่งเรืองและเป็นเกียรติภูมิสำหรับชาวมุสลิมเชื้อสายมลายู และตอกย้ำความทารุณโหดร้ายที่ชาวมุสลิมมลายูได้รับจากสยามในฐานะผู้รุกรานและผู้ทำลายนครรัฐที่รุ่งเรืองและยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในคาบสมุทรมลายู  มัสยิดปินตูกืรบัง  (กรือแซะ)  พระราชวังอิสตานะฮฺนีลัม  และบ้านเรือนของราษฎรถูกเผาทำลาย  ลูกหลานสุลต่าน  วงศานุวงศ์  ขุนนางชั้นผู้ใหญ่และประชาชนหลายพันคนถูกกวาดต้อนเป็นเชลย  (อ้างแล้ว  หน้า  150)

สงครามและความพ่ายแพ้ที่ชาวมลายูปัตตานีประสบได้สร้างความรู้สึกเจ็บปวด  เคียดแค้นและชิงชังสยามตราบจนทุกวันนี้  การปลุกความรู้สึก  (สมางัต)  โดยอ้างเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์และความเจ็บปวดที่บรรพบุรุษของชาวมลายูปัตตานีได้รับจึงสอดรับกับคติชาติพันธุ์นิยมอย่างลงตัวและมีผลทำให้ความคิด  ความเชื่อ  และความเข้าใจของผู้ที่ถูกปลุกระดมมีความซับซ้อนและฝังลึกมากยิ่งขึ้น  ทัศนคติเกี่ยวกับเรื่องนี้จึงมิใช่สิ่งที่ผู้คนรับรู้กันโดยผิวเผิน  หากแต่เป็นมายาคติที่ถูกตอกย้ำอยู่ตลอดเวลาและเป็นไปอย่างต่อเนื่องและเข้มข้น  ทั้งในรูปของมุขปาฐะที่สืบสานจากรุ่นสู่รุ่นและการเขียนตำรับตำราอิงประวัติศาสตร์ตลอดจนการถ่ายทอดผ่านการบรรยาย  อภิปราย  หรือแม้กระทั่งการสัมมนาในหลาย ๆ โอกาส

อย่างไรก็ตาม  เรื่องราวข้อเท็จจริงในประวัติศาสตร์นั้นย่อมเป็นข้อมูลดิบที่ผู้คนในยุคหลังสามารถวิเคราะห์และสืบค้นเพื่อเพิ่มเติมมิติและแง่มุมต่าง ๆ ที่อาจจะถูกละเอาไว้ได้เสมอ

ปัตตานีเป็นรัฐอิสลาม

ก่อนหน้าที่ศาสนาอิสลามจะเผยแผ่เข้ามายังปัตตานีนั้นพลเมืองและราชสำนักของปัตตานีถือในศาสนาฮินดู-พราหมณ์และศาสนาพุทธนิกายมหายาน  (ตารีคปาตานี  น.4-5)  โดยมีชาวอินเดียเป็นผู้นำเข้ามาเผยแผ่  ต่อมาภายหลังเมื่อศาสนาอิสลามเผยแผ่เข้ามายังปัตตานี  พลเมืองมลายูจึงเข้ารับอิสลามทำให้ในดินแดนปัตตานีมีทั้งมลายูมุสลิม  และมลายูพุทธ  ศาสนาอิสลามเป็นที่ยอมรับของชาวมลายู  มาก่อนหน้าการเข้ารับอิสลามของราชสำนักปัตตานีเป็นเวลาหลายร้อยปี  ครั้นถึงราวปีค.ศ.1457  พญาตู  นักปา  อินทิรา  มหาวังสาและเหล่าบรรดาอำมาตย์มนตรี  แม่ทัพนายกอง  รวมถึงพระโอรสและพระธิดาก็เข้ารับอิสลามอย่างเป็นทางการด้วยการเชิญชวนของชัยค์  ซาอีด

ปัตตานีจึงกลายเป็นรัฐอิสลามนับแต่บัดนั้น  โดยถูกเรียกขานว่า  “ปาตานี  ดารุสสลาม”  มีการรับรูปแบบการปกครองของอิสลามมาใช้ในการปกครองบ้านเมือง  โดยถือเอาคัมภีร์อัลกุรอ่าน  เป็นธรรมนูญการปกครอง  และอัลฮะดีษ  เป็นแนวปฏิบัติในวิถีชีวิต  มีผู้รู้ในศาสนาอิสลามเป็นที่ปรึกษาทางศาสนาและกฎหมายชะรีอะฮฺ  ในส่วนของชัยค์  ซาอีดนั้นนักวิชาการบางท่านเรียกตำแหน่งของท่านว่า “ชัยคุลอิสลาม”  ทำหน้าที่ตีความ  (FATWA)  ปัญหาทางศาสนาอิสลามในราชอาณาจักรปาตานีอีกด้วย  (ปาตานี  ประวัติศาสตร์และการเมืองในโลกมลายู  ;  อารีฟีน  บินจิและคณะ  หน้า  63,64,66)

การที่ปัตตานีเปลี่ยนสภาพจากรัฐพราหมณ์-พุทธมาเป็นรัฐอิสลามนี้คงมีลักษณะที่คล้ายคลึงกับการเปลี่ยนสภาพของรัฐมลายูอื่น ๆ ในภูมิภาคนี้  อาทิเช่น  รัฐมลายูในอาเจะห์ ,  สุมาตรา ,  ชวา ,  กลันตัน ,  ตรังกานู ,  มะละกาและปาหัง  เป็นต้น  ทั้งนี้รัฐมลายูเหล่านี้ได้เปลี่ยนสภาพจากรัฐพราหมณ์-พุทธมาเป็นรัฐอิสลามด้วยลักษณะและวิธีการคล้าย ๆ กัน  หากรัฐปัตตานีเป็นรัฐอิสลามด้วยการเผยแผ่ของผู้รู้ทางศาสนาอิสลามและการยอมรับของพลเมืองมลายูและราชสำนัก  รัฐมลายูอื่น ๆ ก็เช่นกัน แต่ทว่าทั้งหมดได้เปลี่ยนสภาพเป็นรัฐอิสลาม  บริสุทธิ์โดยสิ้นเชิงเลยหรือไม่?

กล่าวคือ  เป็นรัฐอิสลามทั้งภาพลักษณ์ภายนอก  โครงสร้างระบอบการปกครอง  และจิตวิญญาณ  หรือเป็นรัฐของชาวมลายูมุสลิมที่ยังคงมีอิทธิพลของวัฒนธรรมและความเชื่อแบบมลายูโบราณฝังรากหยั่งลึกอยู่ซึ่งบางทีวัฒนธรรมและความเชื่อดังกล่าว อาจจะเป็นผลพวงจากการรับเอาคติความเชื่อฝ่ายพราหมณ์-พุทธที่มีอิทธิพลเข้มข้นมาก่อนในภูมิภาคนี้  ทั้งในส่วนของนุสันตารา  (อินโดนีเซีย)  และคาบสมุทรมลายู  ถึงแม้ว่าศาสนาอิสลามได้เข้าไปแทนที่ศาสนาพุทธในราชสำนักแล้ว  และมีผลทำให้โครงสร้างทางสังคมและวัฒนธรรมของปัตตานีโดยภาพรวม ๆ ค่อย ๆ กลายสภาพจากความเป็นสังคมมลายูที่แฝงด้วยวัฒนธรรมดั้งเดิมผสมชวาและฮินดู-พุทธ  มาเป็นสังคมมลายูที่ยึดเกาะกับวัฒนธรรมอิสลามมากขึ้นก็ตาม  (รัฐปัตตานีในศรีวิชัย  ;  สุจิตต์  วงษ์เทศ  บรรณาธิการ  ,  สำนักพิมพ์มติชน  (2547)  หน้า  243)

และในรัชสมัยของสุลต่านอิสมาอีล  ชาห์ซึ่งศาสนาอิสลามได้เจริญรุ่งเรืองและแผ่กระจายไปทั่วราชอาณาจักรของพระองค์และอาณาจักรอื่น ๆ ในแหลมมลายู  ชัยค์  ซาอีดซึ่งเป็นผู้เผยแผ่ศาสนาอิสลามเข้าสู่ราชสำนักและเรียกขานดินแดนนี้ว่า  ปัตตานี  ดารุสสลาม  ก็ยังคงพักอาศัยอยู่ใน  “เบียรอ”  (วิหาร)  เพราะขณะนั้นคนที่นับถือศาสนาอิสลามยังมีไม่มากนัก  คนทั่วไปยังคงนับถือศาสนาฮินดู-พุทธและยังไม่มีการสร้างมัสยิดขึ้นแต่อย่างใด  (ดูรายละเอียดใน “ปาตานีประวัติศาสตร์และการเมืองในโลกมลายู”  อ้างแล้ว  หน้า  66,73)  การสร้างมัสยิดแห่งแรกเกิดขึ้นในรัชสมัย  สุลต่านมุศ็อฟฟัร  ชาห์  ตามคำแนะนำของเชค  ซอฟียุดดีน  ซึ่งระบุว่า  :  “รัฐอิสลามนั้น  ต้องมีมัสยิดสักแห่งหนึ่ง  เพื่อให้ราษฎรใช้เป็นสถานที่สักการะพระผู้เป็นเจ้า  อัลลอฮฺ  ตะอาลา  หากไม่มีมัสยิดก็จะไม่เห็นความเป็นรัฐอิสลาม”  (อ้างแล้ว  หน้า  73, และ A.Teeuw &  D.K.Wyat  p.78)

การเป็นรัฐอิสลามของปัตตานีดารุสสลามจึงมิได้เกิดขึ้นแบบเบ็ดเสร็จและสมบูรณ์นับแต่การเข้ารับอิสลามของปฐมกษัตริย์แห่งศรีมหาวังสา  (ซุลต่าน  อิสมาอีล  ชาฮฺ)  อย่างที่เข้าใจ  แต่ค่อย ๆ มีพัฒนาการและการเปลี่ยนแปลงไปสู่ความเป็นรัฐอิสลามอย่างค่อยเป็นค่อยไป  เรื่องราวของพ่อค้าชาวเมืองมินังกาเบาจากเกาะสุมาตรา  คือ  ชีค  ก็อมบ็อก  กับลูกศิษย์ที่ชื่อ  อับดุลมุบีน  ลักลอบขายทองเหลืองให้กับพ่อค้าชาวมะละกา  จนเป็นเหตุให้ถูกประหารชีวิต  เนื่องจากกระทำผิดต่อคำประกาศของสุลต่าน  อิสมาอีล  ชาห์  และถูกนำศพไปทิ้งในแม่น้ำยะหริ่ง  โดยห้ามมิให้ฝังศพบุคคลทั้งสองบนแผ่นดินปัตตานี  (อ้างแล้ว  หน้า  70/รัฐปัตตานีในศรีวิชัย  หน้า  340)  ก็ถือเป็นสิ่งที่ก่อให้เกิดความน่ากังขาว่า 

ปัตตานีดารุสสลาม  เมื่อแรกเป็นรัฐอิสลามนั้น  ถือรูปแบบการปกครองของอิสลามมาใช้ในการปกครองบ้านเมืองและตัดสินคดีความตามกฎหมายชะรีอะฮฺจริงจังหรือไม่?  เพราะบุคคลทั้งสองที่ถูกประหารชีวิตนั้นถึงแม้จะกระทำผิดต่อคำประกาศของสุลต่าน  แต่ก็เป็นมุสลิม  เมื่อถูกประหารชีวิตแล้วก็น่าจะจัดการศพของบุคคลทั้งสองตามกฎหมายชะรีอะฮฺและที่สำคัญในเวลานั้น  ชัยค์ ชะอีด  ซึ่งมีตำแหน่ง“ชัยคุลอิสลาม”  ตามที่มีนักวิชาการบางท่านระบุ  (พีรยศ  ราฮีมมูลา  “อิสลามศาสนาแห่งสันติภาพ”  บรรยายที่มอ.ปัตตานี  16  สิงหาคม  2546)  ก็ยังคงมีชีวิตอยู่และมีตำแหน่งรับผิดชอบในการตีความ  ฟัตวา  ปัญหาทางศาสนาอิสลามในราชอาณาจักรปัตตานี  เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจึงเป็นสิ่งที่ขัดกับข้อความที่ระบุในทำนองว่า  ปัตตานี  ดารุสสลามเป็นรัฐอิสลามที่บังคับใช้กฎหมายชะรีอะฮฺ  และมีนักปราชญ์เป็นที่ปรึกษาทางศาสนาแก่สุลต่านโดยมีตำแหน่งเป็นถึง “ชัยคุลอิสลาม”  เลยทีเดียว  (อ้างแล้ว  หน้า  66)

ในรัชสมัยสุลต่าน  มันโซร  ชาห์  แห่งราชวงศ์ศรีมหาวังสา  พระองค์ทรงสูญเสียพระธิดาองค์เล็ก  ซึ่งสิ้นพระชนม์เมื่อ  5  พระชันษาเท่านั้น  พระองค์รับสั่งให้ฝังพระศพของพระธิดาไว้ใกล้กับพระราชวัง  เสาหลักที่หลุมศพประดับด้วยทองคำ  และมีโองการมิให้ประชาชนพลเมืองใช้ครกตำข้าวเป็นเวลานาน  40  วัน  เนื่องจากพระองค์มีความเชื่อว่าการใช้ครกตำข้าวจะทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน  รบกวนพระศพของพระธิดาอันเป็นที่รักของพระองค์ทำให้ประชาชนต้องหยุดตำข้าว  หากมีความจำเป็นก็ต้องไปให้ห่างจากวังหลวงจนไปถึงบ้านสุไหงปาแน  (บริเวณบ้านบานาในปัจจุบัน) (อ้างแล้ว  หน้า  77)  ความเชื่อเช่นนี้ตลอดจนการประดับเสาหลักที่คลุมศพด้วยทองคำเป็นสิ่งที่ขัดต่อหลักคำสอนของอิสลาม ทั้ง ๆ ที่ในรัชสมัยของสุลต่านมุศอฟฟัร  ชาห์  ท่านดาโต๊ะ  ราชาศรี  ฟากิฮฺ  (Raja Seri Faqih)  หรือชัยค์  ซอฟียุดดีน  เป็นผู้ทำหน้าที่ปรึกษาศาสนาอิสลามในราชสำนัก  (อ้างแล้ว  หน้า  73)

ซึ่งถ้าหากท่านชัยค์  ซ่อฟียุดดีนสิ้นชีวิตไปแล้ว  ก็ยังมีบุตรชายของท่านนามว่า  วันมุฮำหมัด  ทำหน้าที่เป็นครูสอนศาสนาให้แก่ราชา  มันโซร  พระอนุชาของสุลต่าน  (A.Malek p.38)  รวมถึงท่านวัน  ญาฮารุลลอฮฺซึ่งเป็นหลานของดาโต๊ะ  ราชา  ศรีฟากิฮฺ  และเป็นพระพี่เลี้ยงของพระโอรสและธิดาของสุลต่านมันโซร ชาห์  (อ้างแล้ว  หน้า  77)  จริงอยู่ที่ความผิดเพี้ยนในเรื่องความเชื่อเดิมอาจจะยังคงมีอิทธิพลหลงเหลืออยู่ในปัตตานีดารุสสลาม  เพราะในขณะนั้นยังถือว่าปัตตานีดารุสสลามเป็นรัฐอิสลามที่เพิ่งเกิดขึ้นใหม่ในคาบสมุทรมลายู  แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่ยืนยันว่าปัตตานีดารุสสลามในเวลานั้นยังคงมีอิทธิพลของความเชื่อเดิมผสมผสานอยู่ในวัฒนธรรมของชาวมลายู

ประเด็นของการขึ้นครองอำนาจในปัตตานีดารุสสลามของบรรดาสุลตอนะฮฺ  (กษัตริยา)  นับแต่รัชสมัยราชินีฮิเยา  (1584-1616)  ,  ราชินีบีรู  (1616-1624)  ,  ราชีนีอูงู  (1624-1635)  และราชินีกูนิง  (1635-1686)  ในราชวงศ์ศรีมหาวังสา  รวม  4  พระองค์  และราชินีมัสกลันตัน  (1960-1707),  ราชินี  มัสชายัม  (1707-1710)  และราชินีเดวี  (1710-1719)  ในรัชสมัยหลังรวมปัตตานีดารุสสลามมีราชินีเป็นผู้ปกครองสูงสุด  7  พระองค์ ก็ถือเป็นข้อเท็จจริงที่ขัดแย้งกับประเด็นที่ว่า  ปัตตานีดารุสสลามใช้ระบอบอิสลามและกฎหมายชะรีอะฮฺในการปกครองตามที่ระบุข้างต้น  ทั้งนี้นักวิชาการได้กำหนดเงื่อนไขของประมุขสูงสุด   (إمامأعظم)   ของรัฐอิสลามว่าต้องเป็นเพศชาย  (الذكورة)   โดยมติเอกฉันท์  (الإجماع)   (อัลฟิกฮุ้ลอิสลามีย์  ว่า  อะดิลละตุฮฺ  ;  ดร.วะฮะบะฮฺ  อัซซุฮัยลีย์  ;  สำนักพิมพ์  ดารุ้ลฟิกรี่  ดามัสกัส  (1984)  เล่มที่  6  หน้า  693)

เหตุที่มีราชินีหลายองค์ปกครองปัตตานีดารุสสลามนั้นเนื่องจากมีการฆาตรกรรมระหว่างพี่น้องที่เกิดขึ้นภายในพระราชวังปัตตานีถึง  2  ครั้งทำให้พระโอรสสิ้นพระชนม์ถึง  4  พระองค์  คือ  สุลต่านปาติกสยาม,  ราชาบัมบัง ,  สุลต่านบะฮาดุรและราชาบีมา  ดังนั้นบรรดาขุนนางจึงได้ประชุมหารือเพื่อเลือกสรรผู้ที่จะเป็นกษัตริย์ปกครองปัตตานีต่อไป  เมื่อไม่มีพระโอรสจึงพิจารณาเลือกพระธิดา  คือ  ราชินีฮิเยา  ปัตตานีดารุสสลามจึงเป็นอาณาจักรแรกในเอเชียอาคเนย์ที่ผู้ปกครองเป็นสตรี  ก่อนจะมีขึ้นในเมืองอาเจะห์  (ปาตานี  ประวัติศาสตร์และการเมืองในโลกมลายู  หน้า  84)

การปกครองรัฐที่มีสตรีเป็นประมุขสูงสุดในฐานะกษัตริยาของปัตตานีดารุสสลาม  อาจจะเป็นเรื่องที่อนุโลมได้ในกรณีจำเป็น  (الضرورة)   เนื่องจากรัฐจำเป็นต้องมีประมุขเป็นผู้ปกครองสูงสุด    รูปแบบการปกครองอาจจะไม่ใช่สาระสำคัญ  ตราบใดที่หลักศาสนบัญญัติยังถูกบังคับใช้  (อัลฟิกฮุลอิสลามีย์  ว่า  อะดิลละตุฮู  ;  ดร.วะฮฺบะฮฺ  อัซซุฮัยลีย์  เล่มที่  6/664-665)  และการมีประมุขในสภาวะเช่นนี้เป็นกรณียกเว้น  (حالةاستثناﺌﻴﺔ)   และเป็นการป้องกันการหลั่งเลือด  (อ้างแล้ว  หน้า  682)

อย่างไรก็ตามข้อเท็จจริงในประวัติศาสตร์ของปัตตานีดารุสสลาม  กรณีมีประมุขเป็นสตรีหรือกษัตริยาหลายพระองค์ติดต่อกัน  ก็ดูจะยาวนานจนเกินความจำเป็นอีกทั้งนักวิชาการก็ระบุว่า  นักนิติศาสตร์อิสลามทั้งหมดต่างก็มีมติเป็นเอกฉันท์  (อิจฺญมาอฺ)  ว่า  ตำแหน่งประมุขสูงสุด  (อิมามะฮฺ)  จะไม่มีการสืบทอดเป็นมรดก  (إنالأمامةلاتورث)   (อัลฟัซฺล์  ฟิลมิลัล  วันนิฮัล ; อิบนุ  ฮัซฺมิน  4/167)  ประเด็นเกี่ยวกับเงื่อนไขของประมุขสูงสุดในรัฐอิสลามอาจจะไม่ต้องคำนึงถึงก็ได้  หากผู้นั้นสามารถชิงอำนาจในการปกครองเหนือผู้คนทั้งหลายได้สำเร็จ  และการปฏิบัติตามเชื่อฟังประมุขที่ได้อำนาจมาด้วยวิถีทางนี้ก็ถือเป็นสิ่งจำเป็นทั้งนี้เพื่อป้องกันความเสียหายใหญ่หลวงที่จะเกิดขึ้นตามมา  (อ้างแล้ว  6/683)  ซึ่งก็พอจะรับฟังได้ในกรณีที่เกิดขึ้นในรัฐปัตตานีดารุสสลาม  ทั้งนี้โดยพิจารณาว่าบรรดาเหล่ามนตรี ขุนนาง และแม่ทัพมีสถานะเทียบได้กับสภาที่ปรึกษา  (أهلالشورى)   ซึ่งมีการประชุมหารือและมีมติในการยกเอาสตรีขึ้นเป็นประมุขสูงสุดในการปกครอง กระนั้นนักวิชาการอิสลามก็ยังกำหนดเงื่อนไขและคุณสมบัติของสภาที่ปรึกษานี้เอาไว้หลายประเด็นอีกเช่นกัน (ดูรายละเอียดในอัลฟิกฮุลอิสลามีย์  ฯ  อ้างแล้ว  6/684-687)

การเป็นรัฐอิสลามที่สมบูรณ์ตามระบอบรัฐศาสตร์อิสลามสำหรับกรณีของปัตตานีดารุสสลามจึงเป็นเรื่องที่ต้องศึกษาถึงรายละเอียดกันต่อไป  และทั้งหมดที่กล่าวมาเป็นการตั้งข้อสังเกตเกี่ยวกับความเป็นรัฐอิสลามในเชิงรัฐศาสตร์อิสลามเท่านั้น  มิได้มุ่งหักล้างและปฏิเสธข้อเท็จจริงโดยสิ้นเชิงแต่อย่างใด  อย่างน้อยก็เพื่อเป็นการปูทางไปสู่การศึกษาวิเคราะห์อย่างเป็นวิชาการมากกว่าที่เคยเป็นมา เพราะน้อยนักที่จะพูดถึงกันในประเด็นนี้  ทั้ง ๆ ที่มีความสำคัญอยู่มิใช่น้อยในการยืนยันความเชื่อ  ความเข้าใจและความเป็นจริง ที่ระบุถึงปัตตานีดารุสสลามว่าเป็นรัฐอิสลามตามที่เล่าและเขียนสืบกันมาว่าเป็นจริงมากน้อยเพียงใด

วัลลอฮุอะอฺลัม

หนังสือรายงานผลการดําเนินงาน 1 ปีของรัฐบาลยิ่งลักษณ์ ชินวัตร

http://issuu.com/adamy01/docs/governmentproj1

กำเนิดตอลิบานกับความจริงที่โลกควรรับรู้

บทนำ

ปัญหาของอัฟกานิสถานเริ่มในปี คศ.1979 ซึ่งในตอนนั้นอัฟกานิสถานเป็นประเทศที่สงบ แต่แล้วรัสเซียพร้อมกับกองทหาร 140,000 คน ก็เข้าโจมตีอัฟกานิสถานในเดือนธันวาคม ปี 1979 พวกเขายึดครองอยู่ถึง 10ปี โดยได้ฆ่าประชาชนไป 1.5 ล้านคน พิการอีก 1 ล้านคน จาก 18 ล้านคนอพยพไปประเทศอื่น ทั้งนี้เนื่องจากไม่สามารถทนต่อความโหดร้ายของพวกรัสเซีย เด็กฯล้มตายเป็นจำนวนมากอันเนื่องจากการระเบิดของกับระเบิดที่รัสเซียฝังเอาไว้ อีกทั้งความเจ็บป่วยอันเกิดจากอาวุธเคมีและอาวุธเชื้อโรค

หลังจากที่รัสเซียออกไปจากประเทศนี้ ยังมีอีกด้านหนึ่งซึ่งประกอบไปด้วยรัฐบาลสหรัฐอเมริกา,รัฐบาลอังกฤษ,ฝรั่งเศส และจีน ได้ร่วมมือกันให้การสนับสนุนมุญาฮิดีนอยู่ 7 กลุ่มในปากีสถานและอีก 8 กลุ่มในอิหร่าน มาช่วยกันขับไล่รัสเซีย ครั้นเมื่อรัสเซียถอยทัพไปแล้ว  บรรดามุญาฮิดีนพวกนี้ก็เข้ามาอยู่ในอัฟกานิสถาน ทั้งหมดล้วนมีวิถีชีวิตและแนวความคิดที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง ยิ่งกว่านั้นยังมีอาวุธอีกมากมายที่ยังคงอยู่ในมือของพวกเขา และแทนที่จะร่วมมือกันกอบกู้ประเทศ พวกเขากลับรบราฆ่าฟันกันเอง ความพินาศที่พวกเขาได้นำมาสู่อัฟกานิสถานนั้นเลวร้ายกว่าพวกรัสเซียเสียอีก มีประชากรถูกฆ่าตายถึง 63,000 คนในกรุงคาบูลอย่างเดียว คนอีกเป็นล้านต้องอพยพไปที่อื่น อันเนื่องมาจากความป่าเถื่อนที่ไร้ขอบเขตของกฏหมาย

การก่อตั้งของตอลิบานและวีรกรรมของมุลลอฮฺ มุฮัมมัด อุมัรฺ 

เนื่องจากความป่าเถื่อนที่ไร้กฎหมายและความพินาศย่อยยับอันสุดที่จะทนทานได้บรรดานักศึกษา(จากโรงเรียนสอนศาสนา หรือวิทยาลัยอิสลาม เชื้อสายปาทาน  ซึ่งเชี่ยวชาญในกฎหมายอิสลาม(ชะรีอะฮฺ)อยู่ในมัซฮับ ฮานาฟีที่เคร่งครัด)เหล่านี้เริ่มเคลื่อนไหว แรกทีเดียวก็เริ่มกิจกรรมในจังหวัดทางภาคใต้ของอัฟกานิสถาน ที่มีชื่อว่า”กันดาฮารฺ”

เรื่องมันเกิดจากหัวหน้านักรบมุญาฮิดีน ได้จับตัวเด็กผู้หญิงไปสองคน และได้ทำการล่วงละเมิดแก่เธอทั้งสอง ผู้ปกครองได้ไปที่โรงเรียนเพื่อขอให้ครูช่วยเหลือ มุลลอฮฺ มุฮัมมัด อุมัรฺ ซึ่งเป็นครูประจำโรงเรียนพร้อมกับนักศึกษาอีก 53 คนได้รวบรวมปืนมาได้ 16 กระบอก แล้วเข้าโจมตีที่มั่นของนักรบมุญาฮิดีนด้วยความกล้าหาญ หลังจากปลดปล่อยเด็กผู้หญิงที่เป็นลูกศิษย์ทั้ง 2 คนออกมาได้ ท่านก็ทำการแขวนคอผู้บัญชาการรบไปพร้อมฯกับพรรคพวกของผู้บัญชาการด้วย เรื่องนี้คงเห็นกันทั่วฯไปจากรายงานข่าวของ BBC เมื่อเรื่องราวได้แผ่กระจายออกไปเช่นนี้ ก็ทำให้บรรดานักศึกษาที่อยู่ในที่ต่างฯ ก็เข้ามาร่วมขบวนการนี้กันอย่างมากมาย โดยมีมุลลอฮฺ อุมัรฺ เป็นผู้นำ แล้วเริ่มทำการปลดอาวุธบรรดานักรบมุญาฮิดีนทั้งหมด กลุ่มนักศึกษาเหล่านี้ได้เข้าปกครองพื้นที่ 95%ของประเทศ รวมทั้งเมืองหลวง แต่ยังมีพวกนักรบมุญาฮิดีนหลงเหลืออยู่ในตอนเหนือตามรอยตะเข็บของประเทศ

ความสำเร๊จของตอลิบาน

เข้าบริหารประเทศเพียง 5 ปีได้ทำสิ่งต่างฯดังต่อไปนี้

ประการแรกคือการรวมประเทศให้เป็นหนึ่งเดียว ซึ่งแต่ก่อนนั้นเคยถูกแบ่งออกเป็น 5 ส่วน และพวกเขาได้รวมไว้เป็นหนึ่งเดียว โดยที่ไม่มีใครเคยทำได้สำเร็จ

ประการที่สอง ที่พวกเขาได้ทำโดยที่ไม่มีใครเคยทำได้สำเร็จ คือการปลดอาวุธประชาชนทั้งประเทศ หลังสงครามกับรัสเซียคนอัฟกานิสถานทุกคนมีอาวุธที่รัสเซียทิ้งไว้รวมทั้งจรวดและเครื่องบินและเฮลิคอปเตอร์ การปลดอาวุธเหล่านี้เป็นเรื่องยากที่สุด สหประชาชาติเคยเสนอซื้ออาวุธเหล่านี้โดยตั้งงบประมาณไว้ที่ 3,000 ล้านเหรียญสหรัฐฯ แต่เนื่องจากความไม่เอาไหนของพวกเขาโครงการซื้ออาวุธคืนจึงล้มเหลวมาตลอด จากนั้นทุกคนก็ลืมอัฟกานิสถานทั้งฯที่ตอลิบานปลดอาวุธได้ถึง 95% ของประเทศ

ประการที่สาม พวกเขาได้จัดการทำลายการปลูกฝิ่นและห้ามปลูกฝิ่นได้ถึง75% ของประเทศ อัฟกานิสถานถือเป็นแหล่งปลูกฝิ่นถึง75% ของโลกเลยทีเดียว และตอลิบานได้ประกาศให้ประเทศอัฟกานิสถานเป็นประเทศปลอดฝิ่น จนสหประชาชาติภายใต้โครงการ UNDEP โดยมี Mr.Bernard F. เป็นผู้ประกาศว่าอัฟกานิสถานสามารถกำจัดการปลูกฝิ่นได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่นั่นไม่ใช่ข่าวดีของ UNเลย เพราะทำให้หลายคนจากพวกเขาตกงาน อย่างน้อยมีผู้ชำนาญการเรื่องฝิ่น 700 คนที่เคยมีเงินเดือนไม่ต้องเดินทางมาถึงอัฟกานิสถานเลย เมื่อครั้งที่ประกาศการกวาดล้างฝิ่น

ประการที่สี่ คือการรักษาไว้ซึ่งสิทธิมนุษยชน ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีสิทธิในความปลอดภัยความมั่นคงและมีชีวิตที่สันติ และสิ่งที่สองคือสิทธิในการได้รับความเป็นธรรมในศาลของอัฟกานิสถาน

ประการที่ห้า สิทธิสตรี ก่อนหน้านั้นในชนบทของอัฟกานิสถาน ผู้หญิงถูกปฏิบัติเยี่ยงสัตว์ พวกเธอถูกขายเป็นสินค้า ตอลิบานเป็นผู้ขจัดความอธรรมนี้ออกไป  ก่อนหน้านี้ผู้หญิงไม่มีสิทธิที่จะออกความคิดเห็นในการเลือกสามีของเธอเลย สิ่งแรกที่ตอลิบานทำเกี่ยวกับเรื่องนี้คือให้พวกเธอมีสิทธิเลือกอนาคตของเธอเอง อีกอย่างหนึ่งที่เคยเกิดขึ้นในอัฟกานิสถาน คือผู้หญิงถูกใช้เป็นของขวัญซึ่งเป็นการกระทำที่ขัดต่อหลักศาสนาอิสลาม แต่มันเป็นประเพณี เมื่อสองเผ่าที่รบกันอยู่ ปรารถนาที่จะปรองดองกัน เขาจะกระทำโดยการแลกเปลี่ยนผู้หญิงกัน และสิ่งเหล่านี้ได้ถูกยกเลิกไปหมด 

“ผู้หญิงในอัฟกานิสถานทำงานได้” ก่อนหน้าที่ตอลิบานจะยึดกรุงคาบูลได้ในปี 1996 ในช่วงนั้นตอลีบานได้สั่งให้พวกผู้หญิงอยู่แต่ในบ้าน นั่นไม่ได้หมายความว่าจะบังคับพวกเขาให้อยู่แต่ในบ้านตลอดไป แต่เป็นเพราะในช่วงนั้นมันไม่มีกฎหมาย ไม่มีระเบียบ จึงต้องให้ผู้หญิงอยู่แต่ในบ้านเพื่อความปลอดภัย หลังจากที่ตอลิบานได้ปลดอาวุธพวกนักรบจนหมดแล้ว และได้มีกฎหมายและระเบียบต่างฯขึ้นมาแล้ว ตอลิบานจึงอนุญาตให้ผู้หญิงออกไปทำงาน เช่นงานในกระทรวงต่างฯและในอีกหลายฯงานที่ผู้หญิงกระทำได้ สนับสนุนการศึกษาของสตรี เพราะการแสวงหาวิชาความรู้เป็นความเชื่อในหลักการของศาสนา เพียงแต่ไม่ต้องการให้ผู้หญิงกับผู้ชายเรียนร่วมกันในโรงเรียน

ก่อนหน้านี้มีหลักสูตรสำหรับกษัตริย์ หลักสูตรที่สอนคอมมิวนิสต์และหลักสูตรจาก 7กลุ่มมุญาฮิดีน แต่ตอลิบานได้จัดหลักสูตรเสียใหม่ นอกจากนั้นยังได้เปิดวิทยาลัยแพทย์ศาสตร์ในเมืองใหญ่ฯทั่วประเทศและในกันดาฮารฺ มีผู้หญิงเรียนแพทย์มากกว่าผู้ชายเสียอีก

สิ่งที่กล่าวมาทั้งหมดนี้ กลับถูกบิดเบือนจากสื่อของโลกตะวันตกให้ตรงกันข้ามกับความเป็นจริงอย่างสิ้นเชิง


แต่ชนเผ่าปาทานและอิสลามที่พวกเขาพยายามสืบทอดอย่างเคร่งครัด และได้ดำรงพวกเขามาจนทุกวันนี้”ตอลิบาน”ยังคงยืนหยัดไม่ว่าจะมีแรงกดดันต่อพวกเขาเพียงใด นักสู้แห่งขุนเขาชาวปาทานก็จะสู้ต่อไป พวกเขาไม่ยอมจำนนเพราะพวกเขาคือ .”นักสู้ผู้ยิ่งใหญ่แห่งภูมิภาค”

ประวัติ มุลลอฮฺ อุมัรฺ ผู้นำกลุ่มตาลีบัน

เป็นแกนนาปฏิวัติอิสลามแห่งอัฟกานิสถาน นำกองทัพฏอลิบานพลิกแผ่นดิน ให้เป็นรัฐอิสลาม ครั้งในวัย 38 เขาคือทหารผ่านศึกฟาดฟันกับรัฐบาลหุ่นของ โซเวียตเมื่อปี 1989 จนตาข้างหนึ่งบอดไป ท่านจบศาสนาจากสถาบันศาสนา สายดิวบันดีที่เคร่งครัดมัซฮับฮานาฟี ท่านมีแนวคิดชัดเจนว่าเมืองใดก็ตามที่ตอลิบานไปปกครองจะต้องสงบสุขด้วยชะรีอะฮฺอิสลาม มุลลอฮฺ ไม่ค่อยชอบถ่ายรูปและให้สัมภาษณ์ใคร ล่าสุดนอกจากออกสาส์นอีดิลอัฏฮา 1430 แก่ชาวมุสลิมแล้ว นักรบของท่านก็กำลังรบพุ่งกับอเมริกาอย่างเข้มแข็ง จน ตะวันตกต้องรีบใส่ร้ายต่างๆนาๆเพื่อสร้างความเสื่อมเสียในแบบที่ตนเองถนัด

ธงชาติประเทศอัฟากานิสถานสมัยรัฐบาลตาลีบานหรือชื่อเป็นทางการว่า รัฐเอมิเรตส์อิสลามแห่งอัฟกานิสถาน(พ.ศ.2535-2544)

เริ่มแรกกลุ่มตาลีบันใช้ธงพื้นขาวเกลี้ยง เป็นธงชาติอัฟกานิสถานภายใต้การปกครองของตนเอง ต่อมาได้เพิ่มรูปอักษรภาษาอาหรับ"ชะฮาดะห์"ลงบนธงพื้นสีขาว

ที่มา ansorimas2507.blogspot

น้ำผึ้ง (Honey) น้ำอมฤตเพื่อสุขภาพ

น้ำผึ้ง เป็นหนึ่งในอาหารที่มีตำนานเล่าขานกันไม่รู้จบ… ย้อนไปในสมัยจักรวรรดิโรมัน น้ำผึ้งมีค่าเทียบเท่าทองคำ จนสามารถใช้ชำระภาษีแทนทองคำได้ สำหรับเรื่องราวของน้ำผึ้งที่ดูจะคล้ายกันทั่วโลก คือ “การเป็นน้ำอมฤตเพื่อสุขภาพ” ด้วยประโยชน์ทางอาหารและยานานัปการ บ่อยครั้งจึงเห็นน้ำผึ้งทำหน้าที่เป็นทั้งอาหารและยาในเวลาเดียวกัน จนทุกบ้านมักมีน้ำผึ้งติดบ้านกันไว้เสมอทุกยุคทุกสมัย

อัศจรรย์แห่งน้ำผึ้ง

หยดหยาดสีเหลืองทองนี้ ผลิตจากฝูงผึ้งนับหมื่นตัวที่ออกจากรังรวงไปหาน้ำหวานจากดอกไม้นับแสนดอกทุกรุ่งอรุณของวันใหม่ เป็นที่มาของอาหารทิพย์ที่กลายเป็นตำนานในการรักษาสุขภาพมานานนับพันปี

วิตามิน : น้ำผึ้งเป็นศูนย์รวมวิตามิน ได้แก่ วิตามินบี 1 วิตามินบี 2 วิตามินบี 3 วิตามินบี 5 วิตามินบี 6 และวิตามินซี ซึ้งให้พลังในการทำงาน ปรับสมดุลให้ร่างกายและจิตใจ ทำให้ผิวหนัง เส้นผม และกล้ามเนื้อแข็งแรง

แหล่งคาร์โบไฮเดรตชั้นยอด : น้ำผึ้งมีส่วนประกอบของน้ำตาลฟรักโทสและกลูโคส ซึ่งเป็นน้ำตาลเชิงเดี่ยวที่ร่างกายนำไปใช้ประโยชน์ได้โดยตรง จึงเหมาะสำหรับคนที่มีอาการอ่อนเพลีย

สารไฮโดรเจนเพอร์ออกไซด์ เป็นสารที่ช่วยยับยั้งการเติบโตของแบคทีเรีย คนสมัยโบราณจึงใช้น้ำผึ้งเป็นยาฆ่าเชื้อแทนยาปฏิชีวนะ ซึ่งปัจจุบันนิยมนำมาใช้ในการดูแลปัญหาสิวกันอย่างแพร่หลาย

กินน้ำผึ้งเพิ่มพลังงาน

มื้อเช้าสุขภาพกับน้ำผึ้ง : ใครที่รู้สึกอ่อนเพลียในยามเช้า หรือไม่มีพลังงานในการเริ่มวันใหม่ ให้ลองเติมน้ำผึ้งลงไปในอาหารหรือเครื่องดื่มเล็กน้อย เพราะนอกจากจะให้พลังงานที่ร่างกายดูดซึมได้ง่ายแล้ว ยังมีวิตามินที่ช่วยเพิ่มความสดใสอีกด้วย ตัวอย่างเช่น กินขนมปังโฮลวีตกับน้ำผึ้ง หรือผลไม้รวมราดน้ำผึ้ง จะช่วยให้สดชื่นขึ้น

น้ำผึ้งกับเครื่องดื่มเรียกพลังระหว่างวัน : น้ำผึ้งช่วยให้สดชื่นและคลายความอ่อนล้าจากการทำงานได้ เคล็ดลับง่ายๆ เพียงเติมน้ำผึ้งลงไปในเครื่องดื่มสุขภาพที่ชื่นชอบ เช่น น้ำผึ้งผสมมะนาว นมถั่วเหลืองผสมน้ำผึ้ง หรือจะเติมลงในชาก็หอมกรุ่น ให้รสละมุนกลมกล่อม แต่ไม่ควรเติมมากจนเกินพอดี เพราะอาจทำให้น้ำหนักเพิ่มได้

น้ำผึ้งก่อนนอน : หากเกิดอาการนอนไม่หลับ อย่าเพิ่งนึกถึงยานอนหลับฤทธิ์แรง ลองทานน้ำผึ้งสัก 1 ช้อนโต๊ะ ผสมน้ำอุ่น ในเวลาอาหารเย็นทุกวันจะช่วยให้นอนหลับได้สนิท ตื่นเช้าจะรู้สึกผ่อนคลายและสดใส ขณะเดียวกัน น้ำผึ้งยังมีสรรพคุณช่วยลดอาการโลหิตจาง เนื่องจากน้ำผึ้งมีธาตุเหล็ก ซึ่งเป็นองค์ประกอบของฮีโมโกลบิน จึงช่วยเพิ่มเม็ดเลือดแดง

เคล็ดลับการเลือกน้ำผึ้ง

  

วิธีง่ายๆ ในการดูว่าเป็นน้ำผึ้งแท้หรือน้ำผึ้งเทียม อันดับแรก ให้ลองดมกลิ่นดูว่ามีกลิ่นหอมของดอกไม้ตามที่ระบุเอาไว้บนฉลากหรือไม่ เพราะน้ำผึ้งควรมีกลิ่นหอมของดอกไม้ที่ผึ้งออกไปเก็บน้ำหวานมา

  

ลักษณะของน้ำผึ้งจะต้องมีความหนืด ไม่ว่าจะอยู่ในอุณหภูมิห้องหรือที่ที่มีอากาศร้อน ไม่มีสิ่งเจือปนแม้แต่เกสรดอกไม้หรือตัวผึ้ง

  

นอกจากนี้น้ำผึ้งต้องเป็นเนื้อเดียวกัน มีสีเดียวกันทั้งขวด ไม่ตกผลึกหรือแยกสีอ่อนสีเข้มอย่างชัดเจน และสีของน้ำผึ้งควรจะเป็นสีอ่อนตามธรรมชาติ หากเจอน้ำผึ้งสีเข้มจนถึงดำ ให้สันนิษฐานว่าเป็นน้ำผึ้งเก่า ซึ่งคุณประโยชน์ต่างๆ จะลดทอนลงไป

ตารางประโยชน์ของน้ำผึ้งในการสร้างเสริมสุขภาพและรักษาโรคต่างๆ
โรค/ปริมาณ/วิธีใช้

1. บำรุงสุขภาพ น้ำผึ้ง 3 ช้อนโต๊ะ ผสมน้ำอุ่นดื่มทุกวัน
2. อดนอน น้ำผึ้ง 1-2 ช้อนโต๊ะ หรือผสมน้ำผลไม้
3. ยาอายุวัฒนะ น้ำผึ้ง 1/2 -1 ช้อนโต๊ะ ดื่มทุกวัน เช้า/ก่อนนอน
4. นอนไม่หลับ น้ำผึ้ง 1 ช้อนโต๊ะ ดื่มเวลาอาหารเย็นหรือก่อนนอน
5.ไอ หลอดลมอักเสบ มีเสมหะ กระเทียม 1-2 กลีบ (ตำให้ละเอียด) น้ำมะนาว 1/2 เกลือเล็กน้อย พิมเสนหรือการบูร 2-3 เกล็ด น้ำผึ้ง 2 ช้อนโต๊ะ
6. ท้องอืด ท้องเฟ้อ น้ำผึ้ง 1/2 ช้อนโต๊ะ น้ำขิงเข้มข้น ½ ถ้วย เกลือเล็กน้อยดื่มวันล่ะ 3 เวลาหลังอาหาร
7. ท้องผูก น้ำผึ้ง 1 ช้อนโต๊ะ ดื่มก่อนนอน
8. เด็กปัสสาวะรดที่นอน น้ำผึ้ง 1 ช้อนชา (ไม่ผสมน้ำ) ดื่มก่อนนอน
9. ท้องเสียรุนแรง น้ำผึ้ง 1-2 ช้อนโต๊ะ เกลือ 1/2 ช้อนชา ผสมน้ำอุ่น 1 แก้ว
10. เด็กหวะนม น้ำผึ้ง 1/2 -1 ช้อนโต๊ะ ผสมนมให้เด็กดื่ม11. กล้ามเนื้อเป็นตะคริว น้ำผึ้ง 2 ช้อนชา ดื่มทุกเมื่ออาหาร
12. ล้างแผล แผล ฝี หนอง แผลเรื้อรัง น้ำผึ้ง 1 ส่วน ผสมน้ำ 9 ส่วน ชะล้างแผล หัวหอมแดง 2 หัวตำให้ละเอียด+น้ำผึ้งพอกฝี น้ำสุกที่เย็นแล้วล้างแผลให้สะอาด ใช้สำลีหรือผ้าพันแผลชุบน้ำผึ้งปิดบริเวณแผล
13. แผลไฟไหมน้ำร้อนลวก ถูกท่อไอเสีย ใช้ผ้าพันแผลชุบน้ำผึ้งปิดแผลไว้แล้วเปลี่ยนผ้าพันแผลทุก 12 ชั่วโมง
14. โรคกระเพาะ ดื่มน้ำผึ้ง 2-3 ช้อนโต๊ะ ขณะปวด และ 3 ช้อนโต๊ะ ก่อนนอน
15. ผู้ป่วยริดสีดวงทวาร น้ำผึ้งผสมกระเทียมโทน บริโภควันละ 3 ครั้ง หลังอาหาร
16. เด็กโตช้าและโลหิตจาง น้ำผึ้งผสมนมดื่มเป็นประจำ
17. เสียน้ำหรือเสียเลือด (10-20 %) น้ำ 1 ถ้วยแก้ว ผสมเกลือ 1/4 ช้อนชา น้ำผึ้ง 2 ช้อนโต๊ะ
18. โรคเด็ก (ทางเดินอาหารผิดปกติ) น้ำผึ้ง 1 ช้อนชา ต่อน้ำ 1 ถ้วย

ที่มา sahibzaman